15

De man van mijn dromen…

vindt mij ook ’s ochtends vroeg lekker

‘Hoe was het op je werk vandaag?’Autumn nam een hapje van haar stuk diepvriespizza en legde de rest weer op haar bord. Ze keek over de tafel naar Sam en Conner, die naast hem zat. Toen ze rond halfzes thuis was gekomen, had ze hen samen aangetroffen, spelend met een plastic golfsetje en kijkend naar SpongeBob. Sam had aangeboden te ‘koken’, waarna hij een biologische diepvriespizza had bedekt met verse tomaten, geitenkaas en spinazie.

‘Interessant.’ Ze depte haar mond schoon met een papieren servetje. Zoals hij had afgesproken, had hij haar benen over zijn schouders gelegd en haar tweemaal een orgasme bezorgd. ‘Hoe was je lunch vandaag?’

‘Zo lekker dat ik hetzelfde als toetje wil.’

Conner glimlachte. ‘IJs?’

‘Inderdaad.’

Na het eten hielp Sam Conner met zijn spelling, terwijl er een wedstrijd tussen de Chinooks en de Boston Bruins op de televisie opstond. De twee mannen zaten op de grond aan de salontafel en Autumn lag achter ze op de bank. Ze zou eigenlijk wat werk moeten doen, maar ze keek veel liever naar Sam die bezig was met een pittig klusje: Conner helpen met zijn huiswerk.

Op een gegeven moment sprong Sam op en schreeuwde tegen de tv: ‘Dat meen je gvd niet.’

‘Kleine potjes,’ waarschuwde ze hem.

‘Wat?’ Hij keek over zijn schouder. ‘Ik zei gvd.’

‘Wat betekent gvd, papa?’

Autumn tilde een wenkbrauw op.

Hij keek naar Conner en ging weer zitten. ‘Gadverdee, maar dat kun je maar beter niet zeggen.’

Een paar keer raakte hij haar been aan en een keer streek hij over haar ontblote enkel.

‘Wanneer ga je weer weg, pap?’ vroeg Conner, die zijn potlood van zijn papier optilde.

‘Morgenochtend.’

‘O.’ Conner fronste zijn wenkbrauwen en strekte zijn vingers. ‘En wanneer kom je weer terug?’

‘Zaterdag, maar dan ga ik dinsdag weer weg.’

‘Je moet je vingers niet zo ver buigen,’ zei Autumn tegen hun zoon.

Deze pakte zijn potlood weer op. ‘Dan mis je mijn kerstspel op school.’

‘Maar ik ben wel thuis met Kerstmis. En je moeder kan het toch filmen voor me.’

Op het eerste gezicht leek dit een gewone gezinsscène. Net als in Moclips. Vader, moeder en kind, maar Autumn kreeg weer hetzelfde ongemakkelijke onderbuikgevoel. Dat dit mooie plaatje niet blijvend zou zijn. Dat het op een zeker moment een illusie zou blijken.

Ze was niet langer bang dat Sam zijn zoon in de steek zou laten en weer volop zou gaan feesten als een populaire sportheld. Hij was werkelijk veranderd en deed echt zijn best om een goede vader te zijn voor Conner. Maar dat maakte hen nog niet tot een gezin. Dat zou het nooit worden en ze was bang dat Conner het niet zou begrijpen. Ze was bang dat hij zou hopen dat het zou worden wat het nooit kón worden.

Maar vooralsnog voelde hij zich prima. Hij had het al heel lang niet gehad over zijn verhuisplannen voor Sam.

‘Je schrijft je H te schuin,’ vertelde Sam aan Conner. Daarna keek hij weer naar het scherm en sprong weer op. ‘Verdomme, let op die puck, Logan. Rustig aan en let op die puck. Geef nou door!’

‘Kleine potjes, papa.’

Hij keek naar Conner. ‘Wat zei ik dan?’

‘Verdomme.’

‘O, ik geloof niet dat dat zo erg is.’

Om negen uur bracht Sam zijn zoon naar bed, terwijl Autumn naar de keuken liep om de telefoon te beantwoorden.

‘Ha zus.’

Ze liep naar de schuifdeur. ‘Hoi Vince.’

‘Heb je het druk?’

Het was duidelijk niet het goede moment voor een bezoekje. ‘Ja, ik leg net Conner in bed,’ loog ze. ‘En daarna kruip ik er zelf ook maar in.’ Met Sam.

‘Om negen uur al?’

‘Ja. Het was een drukke dag.’ Ze keek uit over haar donkere veranda en tuin. ‘Wat is er?’

‘Ik heb vrij en wilde alleen weten wat Conner voor kerst wilde.’

Glimlachend antwoordde ze: ‘Nou, het enige wat hij me vertelde is dat hij graag van de Kerstman net zo’n Harley wilde als jij hebt.’

Vince lachte en het was een geluid dat ze niet vaak genoeg kon horen.

‘Dus heb ik hem verteld dat hij daar nog niet groot genoeg voor was en hij antwoordde dat ik dan achterop moest zodat ik de motor met mijn voeten op de grond overeind kon houden.’

‘Dat doen we later wel, maar heeft hij tot die tijd nog andere wensen?’

Al zou hij het nooit toegeven aan zichzelf, Vince was eenzaam. Waarom zou een volwassen vent van vijfendertig anders bellen met zijn zus om negen uur ’s avonds? ‘Hij vindt die raceauto’s van lego erg mooi.’

‘Dat klinkt beter. Moet je hem weer delen dit jaar met die idioot?’

Die idioot kwam op dat moment net de keuken binnenlopen. Autumn draaide zich vliegensvlug om en legde haar vinger tegen haar lippen. ‘Ja, ik geloof dat hij ’s ochtends bij Sam is, dit jaar.’

‘Ik vraag me af hoe duur het zou zijn om hem te laten ombrengen.’

‘Vince, zoiets mag je nooit zeggen.’ Ze keek naar Sam, die er nogal strijdlustig uitzag met zijn armen over elkaar. ‘Ik moet hangen, anders heeft Conner zijn pyjama achterstevoren aan.’

‘Geef hem een kus.’

‘Zal ik doen.’ Ze liep de keuken weer in. ‘Tot gauw,’ zei ze nog, en ze hing op.

‘Was dat je broer?’

‘Ja.’

‘Je hebt niet gezegd dat ik er was.’

‘Nee.’ Ze schudde haar hoofd en draaide zich naar hem om. ‘Vince heeft zo’n hekel aan jou en ik heb geen zin daar nu mee te moeten dealen.’

‘Ik had een zus en die had ook een man waaraan ik zo’n hekel had.’ Hij liep op haar af en pakte haar hand. ‘Ik begrijp je broer wel. Ik mag hem niet, maar ik begrijp hem wel.’

Terwijl zij haar broer soms niet eens begreep.

‘Ik begrijp waarom hij niet wil dat ik bij jou ben. Ik geloof hem als hij zegt dat hij dat niet laat gebeuren.’

Haar mond viel open. ‘Wat? Heeft Vince dat gezegd? Wanneer?’

‘Dat doet er niet toe.’ Hij schudde zijn hoofd met een vastberaden uitdrukking op zijn gezicht. ‘Het enige wat telt is dat jij gelooft dat ik jouw broer niet tussen mijzelf en mijn gezin laat komen.’

Ze deed een stap naar achteren. ‘Tussen jou en Conner.’

‘Wat?’

‘Tussen jou en Conner laten komen.’

‘Inderdaad, dat zei ik.’

Nee, dat had hij niet gezegd. Want het ging hem helemaal niet om zijn gezin. Het ging om zijn tijd met Conner en seks met haar. Het ging niet over verliefd worden of verlangen naar dingen die nooit zouden gebeuren. Het ging niet over een prachtige bruiloft en ‘ze leefden nog lang en gelukkig’.

Ze liep naar de woonkamer, haar hoofd tollend van al haar gedachten. Het ging ook niet over samen eten en Conner die huiswerk deed met zijn vader. Wat was ze in vredesnaam aan het doen? En wat zou er gebeuren als Vince ontdekte dat ze met Sam had gevreeën? Dan zou zijn toch al korte lontje helemaal afbranden. Zelf was ze zo in de war dat ze er niet helder over kon nadenken. ‘Waarom had je zo’n hekel aan de man van je zus?’ vroeg ze.

‘Omdat het een manipulatieve klootzak was.’

Ze liep naar het raam aan de voorkant en keek neer op Sams rode pick-up op de oprit. Als ze echt een gezin waren, had deze wel in de garage gestaan. Vlak naast haar Subaru. ‘Wat is er dan gebeurd?’

Hij bleef zo lang zwijgen, dat ze dacht dat hij nooit antwoord zou geven. Ze keek om. Hij stond in het midden van de kamer; een grote, brede man met een diepe frons boven zijn blauwe ogen. ‘Hij heeft haar vermoord.’ Hij wendde zijn blik af. ‘Toen ze eindelijk al haar moed had verzameld en bij hem wegging, is hij haar achternagekomen en heeft hij haar doodgeschoten.’

Haar hart kromp ineen en ze draaide zich langzaam om. Haar eigen verwarde gedachten was ze op slag vergeten. ‘Sam.’

‘Ik was aan de andere kant van het land en genoot van het leven. Ik was in Toronto toen…’ Hij schokschouderde en keek haar aan. ‘Toen mijn leven ophield.’

Zonder er verder bij na te denken liep ze op hem af. ‘Wanneer gebeurde dat?’

‘Dertien juni.’

Die datum kwam Autumn bekend voor en ze herinnerde zich dat hij jaren geleden in Las Vegas iets had gezegd over zijn overleden zus.

‘Ze was nog zo jong en slim en mooi, en ze had haar hele leven nog voor zich. Ze wilde onderwijzeres worden.’ Hij zweeg even en haalde weer een schouder op. ‘In plaats daarvan moesten we haar begrafenis organiseren en haar spullen uitzoeken.’

Spontaan sloeg Autumn haar armen om hem heen en legde haar wang tegen zijn borstkas. ‘Ik weet hoe het voelt als je iemands spullen moet uitzoeken en in dozen stoppen. Wat ontzettend naar.’

Hij hield zich stokstijf stil, alsof hij van steen was gemaakt, maar dan met een warme huid. ‘Ze was mijn kleine zusje en ik had voor haar moeten zorgen. Onze vader was overleden toen ze pas tien was en ik was verantwoordelijk voor haar. Ik hielp haar met haar huiswerk en kocht haar jurk voor haar schoolfeest. Ik moest haar beschermen en dat heb ik niet goed gedaan.’

Dit had ze nog nooit gehoord. Ze wist dat zijn zus was overleden, maar deze details kende ze niet. ‘Het was jouw schuld niet, Sam.’

‘Dat weet ik inmiddels wel, maar ik heb me er zo lang schuldig over gevoeld en ben zo lang boos geweest.’ Hij streek met zijn hand over haar hoofd en liet zijn vingers door haar rode haren gaan. Ze voelde dat hij zich ontspande. ‘Ik ben nog steeds heel verdrietig om Ella’s dood. Ik word er ook nog steeds boos om, maar ik reageer het tegenwoordig niet meer af op mezelf of op iemand anders.’

Ze luisterde naar zijn kloppende hart en draaide haar gezicht om zodat ze een kus kon drukken op zijn borstkas. Ze had altijd gedacht dat Sam te oppervlakkig was. Dat hij alleen maar was geïnteresseerd in kortstondige pleziertjes, en dat was hij natuurlijk ook, maar er ging meer diepgang schuil achter zijn blauwe ogen. Iets wat hij heel diep verborg. De jongen die noodgedwongen in zijn vaders voetsporen had moeten treden en de gedisciplineerde man die zo hard had moeten werken om zijn doel te bereiken. Beiden gingen schuil achter dezelfde charmante glimlach.

‘De jaren daarna,’ ging hij verder, ‘heb ik heel wat roekeloze stunts uitgehaald. Jou kwam ik tegen in die periode.’

Ze keek op naar zijn gezicht, naar zijn al te strakke kaaklijn.

‘Er zijn dingen gebeurd waar ik spijt van heb. Waar ik me voor schaam. En waarschijnlijk zou ik me voor nog veel meer dingen moeten schamen.’ Hij glimlachte schaapachtig. ‘Maar wat er in Vegas is gebeurd spijt me heel erg.’

En dat speet haar ook. Het vreemde was dat het een stuk minder was dan een paar maanden geleden.

‘Het spijt me niet dat ik jou ben tegengekomen, of dat Conner in mijn leven kwam. Maar ik vind het wel erg dat ik met je getrouwd ben tijdens een plechtigheid die me grotendeels is ontgaan. Het spijt me ook dat ik je pijn heb gedaan. Dat ik me niet als een man heb gedragen. Dat ik jou achterliet in dat hotel zonder een woord te zeggen. Met alleen een boterbriefje en een knuffelhond. Dat spijt me heel erg. Daar heb ik veel wroeging en schaamtegevoelens over gehad.’ Hij legde zijn voorhoofd tegen het hare. ‘Het spijt me, Autumn. Het spijt me dat ik je achterliet in Caesars.’

Voor het eerst sinds ze hem kende, had hij die drie belangrijke woorden uitgesproken. Voor het eerst sinds ze over hem heen was, voelde ze haar hart een sprongetje maken. Ze liet haar handen zakken en deed een stap achteruit. Die drie woorden waarop ze zo lang had gewacht zouden haar zorgvuldig opgebouwde nieuwe leven in gevaar kunnen brengen. ‘Nee.’ Nee, laat het me niet vergeten. Nee, probeer het niet goed te maken. Nee, ik wil niet weer verliefd op je worden. ‘Nee, ik wil niet weer aan je gehecht raken.’

‘Je bent al zo aan me gehecht.’ Er verscheen een glimlachje om zijn mond. ‘Ik heb het idee dat je tijdens de lunch in jouw kantoor al hebt laten zien hoezeer je aan me gehecht bent geraakt.’

‘Dat was seks. Niet meer dan dat.’ Ze schudde haar hoofd en stak bezwerend een hand op. ‘Dat had niets met hechting te maken.’

Hij hield zijn hoofd schuin om haar diep in haar ogen te kijken. De glimlach was verdwenen. ‘Denk je niet dat het tijd wordt me te vergeven voor wat er gebeurd is in Las Vegas?’

Zou ze dat ooit kunnen? ‘Ik weet het niet. Ik ben niet zo goed in vergeven en vergeten.’ En als ze al zou vergeven en vergeten, dan zou ze het toch niet nog een keer laten gebeuren? Áls het al gebeurde. Sam was tenslotte een ijshockeyheld. Hij leidde een leven in de schijnwerpers en zij niet. ‘Dat was een tijd in mijn leven waar ik liever niet over nadenk.’ Al was dat soms onmogelijk.

‘Wil je mij erover vertellen?’

‘Waarom?’

‘Omdat het lijkt alsof je er nog steeds mee zit en ik je daarmee wil helpen.’ Hij reikte naar haar hand. ‘Ik heb me altijd afgevraagd hoe dat voor je moet zijn geweest.’

Ze deed nog een pas naar achteren en hij liet zijn hand vallen. Had hij zich dat afgevraagd? Had hij zich dat afgevraagd maar nooit de moeite genomen om haar ernaar te vragen? ‘Ik was doodsbang, Sam.’ Ze streek haar haren achter haar oren. ‘Ik was bang en zwanger van een kerel die ik niet eens kende. Het had de gelukkigste tijd van mijn leven moeten zijn, maar dat was het niet. Elk kind heeft ouders nodig die dolblij zijn. Maar dat had Conner niet. Terwijl andere zwangere vrouwen met hun partners naar zwangerschapsgym gingen, lag ik in een scheiding. Wat kan ik er nog meer over zeggen?’ Heel veel kennelijk, want de rest rolde er zomaar uit. ‘Mijn moeder was een paar maanden eerder overleden, en Vince zat ergens in Irak of Afghanistan of Zuid-Korea. Ik had mijn vader al tien jaar niet meer gezien en ik was helemaal alleen. Zo ziek als een hond en helemaal alleen. Er was helemaal niemand om me te helpen. Ik wist niet hoe ik mezelf en mijn pasgeboren baby moest onderhouden. Jij bent een man, dus zulke angsten zul jij nooit kunnen begrijpen.’ Ze liep naar de koffietafel en verzamelde Conners schoolwerk. ‘Ik begreep niet wat ik verkeerd had gedaan. Ik begreep niet hoe ik mezelf in die positie had kunnen manoeuvreren.’ Ze rommelde wat met zijn potloden. ‘En ik begreep vooral niet waarom je met me was getrouwd en me vervolgens liet zitten. Het was echt een rottijd in mijn leven en ik was…’ ze legde de potloden op Conners vellen papier ‘… ik was bang.’

Sam keek naar Autumn terwijl ze bezig was met Conners spulletjes. Van de emoties had ze een blos gekregen en er waren rimpels verschenen op haar voorhoofd. Hij had haar echt pijn gedaan. Dat had hij natuurlijk wel geweten. Hij had alleen nooit geweten wat hij daaraan kon doen. Tot dit moment.

‘Ik begrijp er eerlijk gezegd ook niets van.’ Maar heel langzaam begon het hem te dagen. Dat hij zich meteen tot haar aangetrokken had gevoeld. Dat het zo intens was geweest. Hij begon langzaam te begrijpen dat hij echt gevallen was voor een meisje dat hij in een club was tegengekomen. Een meisje dat hij niet kende en in een tijd in zijn leven die alleen maar bestond uit chaos. En dat zijn hart wel een beter moment had kunnen uitkiezen om voor iemand te vallen.

Elke coach die hem ooit had getraind, elke aanvoerder met wie hij ooit had gespeeld, had het hem verteld: ‘Jij leert het ook nooit in één keer. Je moet het altijd twee keer voor je kiezen krijgen voordat je iets inziet.’ En dus zag hij nu pas wat hij al meteen had moeten zien in Pure. Dat zij een stralend licht was dat hij moest vangen en nooit meer loslaten. Als ze dat tenminste toeliet.

‘Tja, misschien kan het je wat troosten,’ zei hij, ‘maar ik heb het altijd in mijn broek gedaan voor jou.’

Ze keek naar hem vanuit haar ooghoeken. ‘Ja, ja.’

‘Echt waar. Jij bent altijd zo zeker van jezelf en je laat je niet zomaar iets wijsmaken. Dat is nogal intimiderend.’ Dit keer liet ze hem haar handen vastpakken. ‘Je bent een geweldige moeder en je hebt nog een eigen zaak ook. Terwijl je makkelijk achterover zou kunnen leunen en van de alimentatie voor Conner leven. Dat zouden andere vrouwen misschien doen, maar jij niet. Jij werkt keihard.’ Dat bewonderde hij enorm in haar. ‘Je mag echt trots zijn op jezelf.’

‘Vind je dat ik een goede moeder ben?’

‘Natuurlijk. Ik had geen betere moeder kunnen wensen voor mijn zoon.’ Hij glimlachte om de spanning te breken. ‘En dat zeg ik niet alleen maar om je uit de kleren te krijgen.’

Ze beet op haar onderlip. ‘Dankjewel.’

‘Nee, jij bedankt.’ En toen bedankte hij haar op de enige manier die hij kon bedenken. Hij nam haar mee naar haar kamer, waar hij haar uitkleedde en zacht op het bed legde en haar hele lichaam bedekte met kussen. Daarna bedreef hij de liefde met haar en toen hij bij haar naar binnen gleed voelde het alsof hij na een heel lange periode weer thuiskwam. Naar een plek waar hij altijd wilde blijven.

Hij pakte haar hoofd met beide handen vast en fluisterde in haar oor: ‘Laat me de liefde met je bedrijven, Autumn.’

‘Ja,’ zei ze en ze bewoog haar bekken ritmisch mee met het zijne. ‘Doorgaan, Sam!’

Ze hadden het alle twee over iets anders en voor het eerst in zijn leven begreep hij het verschil tussen de liefde bedrijven en de liefde bedrijven. Voor het eerst in zijn leven wilde Sam meer van een vrouw dan zij van hem verlangde.

Later lagen ze samen in haar bed, nog nagloeiend en verstrengeld in elkaar. Ze lagen lepeltje lepeltje en hij streek met zijn hand over haar arm.

‘Je hebt mijn naam bedekt met twee vleugels.’ Hij tilde haar hand op en kuste haar pols. ‘Betekent dat dat je mij een engel vindt?’

Ze lachte. ‘Een engel met een B ervoor.’

‘Wanneer heb je die tattoo eroverheen laten zetten?’

‘Een paar weken na de geboorte van Conner.’

‘Au.’ Het leek hem werkelijk pijn te doen. ‘Zo snel al? Ik heb tenminste nog een tijdje gewacht.’

Ze keek over haar schouder. ‘Hoelang?’

‘Een paar maanden maar.’

Ze draaide zich op haar rug. In het zachte licht van haar slaapkamer keek ze hem met haar beeldschone groene ogen aan. ‘Elke persoon die ik ken die ooit iemands naam heeft laten tatoeëren ergens op zijn lichaam, heeft er later spijt van gekregen.’

‘Ja, het was niet een van mijn beste dronken ideeën.’ Glimlachend legde hij zijn hand op haar blote buik. ‘Net als die trouwerij in die Elvis-kapel en het Cher-concert.’

Ze lachte en hij vond het heerlijk haar oprechte plezier te horen. ‘Cher was toch niet zo erg?’

‘Dat zeg jij.’

‘Wat weet jij er nou van? Je hebt erdoorheen geslapen en we gingen nog eerder weg ook.’

Misschien kon hij zich daarom het concert niet meer herinneren. Hij had altijd gedacht dat het lag aan te veel drank en aan zijn goede mentale voorbereiding. ‘Nou, gelukkig heeft Cher sindsdien wel vijf afscheidstournees gehad. Barbra trouwens ook.’

Ze grinnikte. ‘Bedoel je dat je graag naar een Barbra Streisand-concert wilt?’

Zeker niet. Liever een schop in zijn ballen. Wacht even… ‘Wat zou daartegenover staan?’

‘Een Woman in Love-T-shirt. Dat kun je bewaren in dezelfde la als het Cher-Believe-T-shirt waarin je getrouwd bent.’ Ze draaide zich helemaal naar hem toe, met een lachend gezicht. ‘Of je draagt het als je gaat stappen met je vrienden.’

Dat deed hij de laatste tijd niet veel meer en hij miste het eerlijk gezegd niet. Hij was veel liever hier, bij zijn gezin, in Autumns bed in haar drive-inwoning met het oude behang en de vieze vloerbedekking.

Zijn gezin. Hij wist niet meer precies wanneer hij ze zo was gaan zien. In Moclips misschien. Maar het voelde goed.

‘Dan zullen mijn vrienden zich helemaal rot schrikken en me naar een afkickcentrum sturen. Misschien kunnen jij en ik en Conner beter langs de kastelen in Europa trekken deze zomer.’

Ze fronste haar wenkbrauwen. ‘Die oude stenen gebouwen?’

‘Tuurlijk.’ Hij wilde liever naar warme, zachte stranden zodat hij Autumn in bikini kon zien, maar wat kon het hem schelen? ‘Als jij en Conner dat graag willen.’

‘Wil jij niet naar Cancún deze zomer, met je maten?’

‘Ik breng liever tijd door met jou en Conner dan dat ik met mijn maten op een boot zit vol meiden in bikini’s.’ Hè, waar kwam dat nou ineens vandaan? ‘Wie kijkt er nou graag naar meisjes in bikini’s?’

‘Jij.’

Hij liet zijn hand via haar buik naar haar heupen glijden. ‘Ik kijk liever naar jou in bikini. Die mooie blanke huid die ingesmeerd moet worden…’

‘Daar begonnen onze problemen mee, in Vegas.’

‘Dat weet ik nog. Ik weet nog hoe mooi je was.’ Plagerig beet hij in haar schouder. Haar huid smaakte zout en zoet tegelijk. ‘Nu vind ik je nog mooier. Zelfs ’s ochtends vroeg.’

‘Je weet niet eens hoe ik eruitzie in de ochtend.’

‘Jawel hoor. Je zag er verschrikkelijk sexy uit in die pyjama met die teckel erop in Moclips.’

Ze lachte alsof hij een grapje maakte. ‘Daar ga je weer, je probeert me zover te krijgen dat ik verliefd word op je.’

‘En wat als ik op jou verliefd word?’ Hij verschoof zijn arm en legde zijn hand om haar borst.

Ze keek hem ernstig aan. ‘Dat doe je niet.’

Hij was niet blij met de manier waarop ze dat zei. Alsof dat onmogelijk was. Alsof hij niet in staat was om van een vrouw te houden. Alsof hij niet van haar kon houden.